ریحانی ها - رمضان

تصاویری از روز عید فطر سال 1393 در امامزاده عبدالعلی (ع) ریحان که با سخنرانی بخشدار بخش مرکزی شهرستان خمین آقای حاج صادق نجاری همراه بود.

عيد فطر يكى از دو عيد بزرگ اسلامى است كه درباره آن احاديث و روايات بيشمارى وارد شده است. مسلمانان روزه‏ دار كه ماه رمضان را به روزه گذرانده و از خوردن و آشاميدن و بسيارى از كارهاى مباح ديگر امتناع ورزيده‏اند، اكنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مى‏طلبند; اجر و پاداشى كه خود خداوند به آنان وعده داده است.

نماز عید فطر فردا با حضور حجت الاسلام والمسلمین حاج آقا مسعود امام جماعت ریحان در مسجد جامع ریحان برگزار خواهد شد.



به رسم ادب مانند سالهای قبل امسال هم , روحانی ریحان از درب منزل تا مسجد جامع با همراهی تعدادی از نمازگزارن خواهد بود و در مسجد هم با استقبال نمازگزارن.

زمان برگزاری نماز فردا جمعه 1392/05/18 برابر با 1 شوال 1434 ساعت 8 صبح خواهد بود.

سوال : ایا حضور در نماز عید فطر بر هر مسلمانی واجب است ؟و طریقه خواندن نماز عید فطر را توضیح دهید.پاسخ :

این نماز در زمان حضور امام(علیه السلام) واجب است و باید به جماعت خوانده شود، ولی در زمان ما که امام(علیه السلام) غایب است مستحب می باشد و می توان آن را به جماعت یا فرادی خواند.

وقت نماز عید فطر از اوّل آفتاب است تا ظهر، ولی مستحبّ است نماز عید قربان را بعد از بلند شدن آفتاب بخواند و در عید فطر مستحبّ است بعد از بلند شدن آفتاب افطار کند و زکات فطره را بدهد و بعد نماز عید را بجا آورد.   در ادامه مطلب

شفا آنلاین -در روایات، درباره غسل، احیا و تلاش در عبادت در شب بیست و یکم و شب بیست و سوم تأکید شده و آمده است: شب قدر در میان یکى از این دو شب است. در تمام سال، شبى به عظمت و فضیلت شب قدر نمى رسد. شبی که بهتر از هزار ماه (بیش از 83 سال، تقریبا به اندازه عمر طولانی هر انسان) است و عمل در آن شب از عمل در هزار ماه (بیش از 83 سال) که شب قدر در آن نباشد، برتر است.

1- رمضان و افزایش حسنات

 پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند:

شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّه عَزَّوَجَلَّ وَ هُوَ شَهرٌ يُضاعِفُ اللّه‏ُ فيهِ الحَسَناتِ وَ يَمحو فيهِ السَّيِّئاتِ وَ هُوَ شَهرُ البَرَكَةِ؛

ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهى است كه خداوند در آن حسنات را مى‏افزايد و گناهان را پاك مى‏كند و آن ماه بركت است.

(بحارالأنوار، ج 96، ص 340، ح 5)