ریحانی ها - شب پنجم، دهه اول فاطمیه ،27 اسفند 1392 ، حجت الاسلام محسن ذاکری

شماره سامانه پیامک جهت دریافت نظرات در رابطه با این موضوع :   50001020378690

بسم الله الرحمن الرحیم

شب پنجم، دهه اول فاطمیه ،27 اسفند 1392  ، حجت الاسلام محسن ذاکری

دریافت فایل docx این مطلب

دریافت فایل pdf این مطلب

المناقب:[1] أَبُو السَّعَادَاتِ فِي فَضَائِلِ الْعَشَرَةِ وَ ابْنُ الْمُؤَذِّنِ فِي الْأَرْبَعِينِ بِالْإِسْنَادِ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَ عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ الْخُشَنِيِّ وَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالُوا كَانَ النَّبِيُّ ص إِذَا أَرَادَ سَفَراً كَانَ آخِرَ النَّاسِ عَهْداً بِفَاطِمَةَ وَ إِذَا قَدِمَ كَانَ أَوَّلَ النَّاسِ عَهْداً بِفَاطِمَة[2] وَ لَوْ لَمْ يَكُنْ لَهَا عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَى فَضْلٌ عَظِيمٌ لَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ ص يَفْعَلُ مَعَهَا ذَلِكَ إِذْ كَانَتْ وَلَدَهُ وَ قَدْ أَمَرَ اللَّهُ بِتَعْظِيمِ الْوَلَدِ لِلْوَالِدِ وَ لَا يَجُوزُ أَنْ يَفْعَلَ مَعَهَا ذَلِكَ وَ هُوَ بِضِدِّ مَا أَمَرَ بِهِ أُمَّتَهُ عَنِ اللَّهِ تَعَالَى‏

هر گاه پيامبر تصميم به مسافرت مى‏گرفت آخرين كسى را كه به ديدارش مى‏رفت حضرت فاطمه عليها السّلام بود و هنگامى كه از سفر بازمى‏گشت اوّلين كسى را كه ملاقات مى‏كرد فاطمه بود. عبد اللَّه بن عمر گويد: اگر در نزد خداوند متعال، فضل عظيمى براى فاطمه عليها السّلام وجود نداشت هرگز رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با او چنين رفتارى نمى‏كرد زيرا فاطمه فرزند رسول خدا بود و خداوند تعظيم فرزند بر پدر را فرمان داده و جايز نبوده كه رسول خدا با دخترش چنين رفتارى داشته باشد- مگر آنكه براى اين بانو مقام عظيم در نزد خداوند متعال وجود داشته باشد.

-        تقسیم کار و خوشحالی فاطمه (س) از رهایی از مراوده با مردان

قرب الإسناد[3] السِّنْدِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ‏ تَقَاضَى عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص فِي الْخِدْمَةِ فَقَضَى عَلَى فَاطِمَةَ بِخِدْمَةِ مَا دُونَ الْبَابِ وَ قَضَى عَلَى عَلِيٍّ بِمَا خَلْفَهُ قَالَ فَقَالَتْ فَاطِمَةُ فَلَا يَعْلَمُ مَا دَاخَلَنِي مِنَ السُّرُورِ إِلَّا اللَّهُ بِإِكْفَائِي رَسُولُ اللَّهِ ص تَحَمُّلَ رِقَابِ الرِّجَالِ‏[4]  [5]

على و فاطمه عليهما السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم تقاضا كردند كه آن حضرت كارهاى خانه و بيرون خانه را بين آنها تقسيم نمايد. پيامبر انجام كارهاى داخل خانه را به عهده فاطمه نهاد و امور خارج از منزل را به عهده على عليه السّلام گذاشت. امام باقر عليه السّلام مى‏گويد: فاطمه عليها السّلام مى‏گفت: هيچ كس جز خداوند نمى‏داند كه من چقدر خوشحال شدم از اينكه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كارهاى بيرون از خانه را به عهده من قرار نداد و مرا از مراوده با مردان نجات داد.

-        دعا در حق دیگران و به خصوص همسایه

علل الشرائع‏[6] ابْنُ مَقْبُرَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ جَنْدَلِ بْنِ وَالِقٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُمَرَ الْمَازِنِيِّ عَنْ عُبَادَةَ الْكَلْبِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ فَاطِمَةَ الصُّغْرَى عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَخِيهِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع قَالَ‏ رَأَيْتُ أُمِّي فَاطِمَةَ ع قَامَتْ فِي مِحْرَابِهَا لَيْلَةَ جُمُعَتِهَا فَلَمْ تَزَلْ رَاكِعَةً سَاجِدَةً حَتَّى اتَّضَحَ عَمُودُ الصُّبْحِ وَ سَمِعْتُهَا تَدْعُو لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ تُسَمِّيهِمْ وَ تُكْثِرُ الدُّعَاءَ لَهُمْ وَ لَا تَدْعُو لِنَفْسِهَا بِشَيْ‏ءٍ فَقُلْتُ لَهَا يَا أُمَّاهْ لِمَ لَا تَدْعِينَ لِنَفْسِكِ كَمَا تَدْعِينَ لِغَيْرِكِ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّ الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ[7]

شيخ صدوق (381 ه) در علل الشرائع از امام حسن مجتبى عليه السّلام روايت كرده:

 شبهاى جمعه مادرم فاطمه عليها السّلام را مى‏ديدم كه تا طلوع صبح، در محرابش، مشغول ركوع و سجود و عبادت پروردگار است، و مى‏شنيدم كه براى مؤمنين دعا مى‏كند و در دعايش نام آنها را ذكر مى‏نمايد ولى براى خود دعا نمى‏كند، به او گفتم: مادرم! چرا براى خودت دعا نمى‏كنى؟

 آن حضرت در جواب مى‏فرمود: پسرم! اوّل بايد همسايه را دعا كرد و بعد خود را.

-        صداقت فاطمه زهرا (س )

وَ رَوَيَا أَنَّهُ كَانَ بَيْنَهُمَا شَيْ‏ءٌ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهُ سَلْهَا فَإِنَّهَا لَا تَكْذِبُ‏ وَ قَدْ رَوَى الْحَدِيثَيْنِ عَطَاءٌ وَ عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ

و نيز ابو نعيم و ابو يعلى در كتابهايشان روايت كرده‏اند: كه بين فاطمه و عايشه مسأله‏اى پيش آمده بود و رسول خدا از عايشه در آن مورد سؤال كرد، پس عايشه در جواب گفت: اى رسول خدا از فاطمه بپرس زيرا او هرگز دروغ نمى‏گويد.  ابن شهر آشوب گويد: و اين دو روايت را عطا و عمرو بن دينار نقل نموده‏اند.[8]

المناقب‏[9] حِلْيَةُ أَبِي نُعَيْمٍ وَ مُسْنَدُ أَبِي يَعْلَى قَالَتْ عَائِشَةُ مَا رَأَيْتُ أَحَداً قَطُّ أَصْدَقَ مِنْ فَاطِمَةَ غَيْرَ أَبِيهَا

ابن شهر آشوب (588 ه) به نقل از حلية الاولياء تأليف ابو نعيم اصفهانى (430 ه) و مسند ابو يعلى موصلى، از عايشه روايت كرده كه او مى‏گفت: هيچ كس را راستگوتر از فاطمه نديدم مگر پدرش.

-         عبادت فاطمه زهرا ( س )

الْحَسَنُ الْبَصْرِيُ:‏ مَا كَانَ فِي هَذِهِ الْأُمَّةِ أَعْبَدَ مِنْ فَاطِمَةَ كَانَتْ تَقُومُ حَتَّى تَوَرَّمَ قَدَمَاهَا

ابن شهر آشوب‏[10] گويد: حسن بصرى (110 ه) گويد: هيچ كس در بين اين امّت عابدتر از حضرت فاطمه عليها السّلام نبود، او آنقدر براى عبادت خدا برپا مى‏ايستاد كه پاهايش ورم مى‏كرد.

-        تلاش و پرکاری فاطمه زهرا (س)

تَفْسِيرُ الثَّعْلَبِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع وَ تَفْسِيرُ الْقُشَيْرِيِّ عَنْ جَابِرٍ الْأَنْصَارِيِ‏ أَنَّهُ رَأَى النَّبِيُّ ص فَاطِمَةَ وَ عَلَيْهَا كِسَاءٌ مِنْ أَجِلَّةِ الْإِبِلِ وَ هِيَ تَطْحَنُ بِيَدَيْهَا وَ تُرْضِعُ وُلْدَهَا فَدَمَعَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ ص فَقَالَ يَا بِنْتَاهْ تَعَجَّلِي مَرَارَةَ الدُّنْيَا بِحَلَاوَةِ الْآخِرَةِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى نَعْمَائِهِ وَ الشُّكْرُ لِلَّهِ عَلَى آلَائِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ‏ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ ‏فَتَرْضى‏[11] [12] [13]

ثعلبى (437 ه) در تفسير خود از امام جعفر صادق عليه السّلام و قشيرى (529 ه) از جابر بن عبد اللَّه انصارى نقل كرده‏اند:

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فاطمه را در حالى ديد كه عبايى از پوست شتر پوشيده و با يك دست مشغول آسيا كردن و به كمك دست ديگر مشغول شير دادن به فرزندش مى‏باشد. چشمان رسول خدا از مشاهده اين امر پر از اشك شد و به فاطمه فرمود: دخترم! سختي ها و تلخي هاى دنيا را در مقابل حلاوت و شيرينى آخرت قرار بده. فاطمه گفت: اى رسول خدا! خدا را سپاس مى‏گويم به سبب نعمت هاى فراوانى كه به من عطا فرموده، و او را در مقابل محبّت هايش شكر مى‏گزارم. و نقل كرده‏اند كه در اين هنگام آيه‏ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‏[14] بر پيامبر نازل گرديد.

المناقب:[15] أَبُو جَعْفَرٍ الطُّوسِيُّ فِي اخْتِيَارِ الرِّجَالِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسِيِ‏ أَنَّهُ لَمَّا اسْتُخْرِجَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع مِنْ مَنْزِلِهِ خَرَجَتْ فَاطِمَةُ حَتَّى انْتَهَتْ إِلَى‏الْقَبْرِ فَقَالَتْ خَلُّوا عَنِ ابْنِ عَمِّي فَوَ الَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ لَئِنْ لَمْ تُخَلُّوا عَنْهُ لَأَنْشُرَنَّ شَعْرِي وَ لَأَضَعَنَّ قَمِيصَ رَسُولِ اللَّهِ ص عَلَى رَأْسِي وَ لَأَصْرُخَنَّ إِلَى اللَّهِ فَمَا نَاقَةُ صَالِحٍ بِأَكْرَمَ عَلَى اللَّهِ مِنْ وُلْدِي قَالَ سَلْمَانُ فَرَأَيْتُ وَ اللَّهِ أَسَاسَ حِيطَانِ الْمَسْجِدِ تَقَلَّعَتْ مِنْ أَسْفَلِهَا حَتَّى لَوْ أَرَادَ رَجُلٌ أَنْ يَنْفُذَ مِنْ تَحْتِهَا نَفَذَ فَدَنَوْتُ مِنْهَا وَ قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي وَ مَوْلَاتِي إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَعَثَ أَبَاكِ رَحْمَةً فَلَا تَكُونِي نَقِمَةً فَرَجَعَتِ الْحِيطَانُ حَتَّى سَطَعَتِ الْغَبَرَةُ مِنْ أَسْفَلِهَا فَدَخَلَتْ فِي خَيَاشِيمِنَا

سلمان فارسى رحمه اللَّه گويد: هنگامى كه پس از بيعت سقيفه، على عليه السّلام را به زور از خانه‏اش خارج نموده و نزد ابو بكر مى‏بردند تا بيعت نمايد، حضرت فاطمه عليها السّلام از خانه خارج شد و نزد قبر پدرش رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آمده و گفت: پسر عموى مرا رها كنيد، به حقّ خداوندى كه محمّد را به حقّ مبعوث كرده، اگر على را رها نكنيد موهاى سرم را پريشان مى‏كنم و پيراهن رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را بر سر مى‏گذارم و شما را نفرين مى‏كنم، به خداوند سوگند كه ناقه صالح در نزد خدا، عزيزتر از فرزندان من نبود. سلمان مى‏گويد: به خداوند سوگند ديدم كه پايه‏هاى ديوار مسجد از جا كنده مى‏شود به طورى كه اگر كسى بخواهد مى‏تواند از آنجا داخل مسجد گردد، پس به نزد حضرت فاطمه عليها السّلام رفتم و به او گفتم: اى سرور و مولاى من! اى بانوى بزرگ! خداوند متعال پدر شما را مبعوث فرمود تا رحمت براى عالميان باشد، پس شما نقمت و عذاب را براى آنها نخواهيد و نفرينشان نكنيد. در اين حال ديدم كه پايه‏ها به جاى خود بازگشتند و از زير آنها چنان گرد و خاكى برخاست كه داخل بينى‏هاى ما شد.[16]